WIECZÓR POEZJI „Po drugiej stronie powiek”
LAUREACI Olimpiady Wiedzy Informatycznej 2017
Targi Edukacyjne 09.02.2017 r.
Szkolny turniej GIER CS i KONSOLA FIFA 13.01.2017r.
Mikołaj w Zespole Szkół nr 2
Turniej Tenisa Stołowego o "PUCHAR DYREKTORA ZESPOŁU SZKÓŁ NR 2 "
Uczestnicy i Laureaci Szkolnego Etapu Konkursu "Żołnierze Wyklęci obudźcie Polskę”
Awans Szkolnej Drużyny Piłki Ręcznej do Finału Wojewódzkiego
Gala Kreatywna Klasa Dziennika Łódzkiego
III MIĘDZYSZKOLNY KONKURS LAUREACI KONKURSU PIOSENKI ANGIELSKIEJ I NIEMIECKIEJ
III MIĘDZYSZKOLNY KONKURS LAUREACI KONKURSU POEZJI ANGIELSKIEJ I NIEMIECKIEJ
POWIATOWY KONKURS ORTOGRAFICZNY O ,,Złote Pióro Starosty Wieluńskiego”
Wycieczka była nagrodą dla uczniów o bardzo dobrej frekwencji.
Wycieczka Klasy I TT do OPOLA
Wymiana Ochtrup 2016 8-15.10.2016
Dzień Edukacji Narodowej 2016
Wycieczka klasy patronackiej Wielton S.A. targach IAA Hannower 2016r.
Narodowe Czytanie
Rozpoczęcie Roku Szkolnego 2017/2018

Jan Długosz
Źródło: Wikimedia Commons

Jan Długosz (Ioannes Dlugossius seu Longinus) był autorem najobszerniejszych średniowiecznych dziejów Polski. Urodził się 1 grudnia 1415 roku w Brzeźnicy, wsi położonej  w dawnym powiecie radomszczańskim (obecnie powiat pajęczański), w średniozamożnej rodzinie szlacheckiej Jana Długosza z Niedzielska (obecnie część Wielunia) i Beaty, córki Marcina z Borowna. Rodzina Długoszów pieczętowała się herbem Wieniawa i początkowo utrzymywała się z dochodów starostwa brzeźnickiego. Jan Długosz senior walczył w bitwie pod Grunwaldem i za męstwo otrzymał bardzo bogate starostwo w Nowym Mieście Korczynie, w Małopolsce. Był dwukrotnie żonaty, miał 12 dzieci.

Przyszły kronikarz  pierwsze nauki pobierał w szkole parafialnej w Nowym Mieście Korczynie. Już wtedy ojciec sposobił go do stanu duchownego, zapewne wiedziony troską o jego późniejszy byt. Po ukończeniu szkoły Jan Długosz przez trzy lata studiował na Akademii Krakowskiej. Na uniwersytecie, opromienionym blaskiem profesorów tej miary, co   Stanisław ze Skalbmierza czy Paweł Włodkowic, tworzyła się intelektualna formacja dziejopisa. Nie wiemy dlaczego, ale po trzech latach Długosz opuścił uczelnię, nie uzyskując stopnia naukowego. Możemy tylko przypuszczać, że otrzymał propozycję pracy jako notariusz publiczny na dworze wpływowego biskupa krakowskiego Zbigniewa Oleśnickiego. W latach 1433–1455 był jego zaufanym współpracownikiem, sekretarzem i kanclerzem. Na polecenie zwierzchnika uczestniczył w wyprawie księcia Władysława po koronę królewską na Węgry, odbywał podróże dyplomatyczne do Wiednia, Rzymu i Palestyny. Z Rzymu przywiózł dla Oleśnickiego kapelusz kardynalski (1449). W tamtych czasach powstała jedna z  pierwszych prac długoszowych: Księga uposażeń biskupstwa krakowskiego (1440), zawierająca stan dochodów biskupstwa. W latach 1460-1480 pogłębił swoje zainteresowania tym tematem, czego plonem stała się czterotomowa Księga uposażeń diecezji krakowskiej (Liber beneficiorum dioecesis Cracovensis).

Stryj, ks. Bartłomiej Długosz zapewnił Janowi w roku 1434 probostwo w Kłobucku koło Częstochowy, jedno z najbogatszych w kraju. W 1437 roku Jan Długosz został kanonikiem krakowskim, choć święcenia kapłańskie przyjął dopiero trzy lata później. W ten sposób rozpoczęła się jego kariera duchowna. W ostatnim roku życia został arcybiskupem - nominatem lwowskim.

Po śmierci biskupa Oleśnickiego, mimo nieskrywanej niechęci do dynastii Jagiellonów, pogłębionej zatargiem z królem Kazimierzem Jagiellończykiem na tle obsady biskupstwa krakowskiego, został wychowawcą synów królewskich.

Ważną rolę w kształceniu i wychowaniu królewiczów pełnił wykład historii ojczystej, pisanej przez Długosza przez 25 lat. Mowa tu o dziele: Roczniki, czyli kroniki sławnego Królestwa Polskiego ksiąg dwanaście (Annales seu cronicae incliti Regni Poloniae libri duodecim), obejmującego historię Polski od najdawniejszych czasów do roku 1480. Pisząc Dzieje Polski zastosował metodę badań polegającą na dedukcji – wyciąganiu wniosków na podstawie faktów historycznych. Uwagę zwraca księga I: Chorographia Regni Poloniae, zawierająca dokładny opis geograficzny ziem polskich. Inne prace Jana Długosza to: Sztandary wojsk krzyżackich z Prus (Banderia Prutenorum) z 1448 roku – opis chorągwi zdobytych pod Grunwaldem, oraz Znaki albo godła Królestwa Polskiego (Insignia seu clenodia Regni Poloniae). Tymi dziełami zapisał się jako ojciec polskiej historiografii.

Drugą pasją Jana Długosza były sprawy gospodarcze. To nie tylko pisanie wspomnianych ksiąg o dochodach kościelnych, ale działalność budowlana. Dzięki znacznym dochodom i gospodarskiej ręce zbudował wiele domów, znanych jako domy Długosza: bursy dla studentów i domy dla wikariuszy. Ufundował kościoły w Chotlu Czerwonym, Odechowie i Szczepanowie oraz klasztor kanoników regularnych w Kłobucku.

Jan Długosz zmarł 19 maja 1480 roku w Krakowie. Został pochowany w podziemiach kościoła ojców paulinów na Skałce.
Jan Długosz położył trwały fundament pod rozwój polskiej kultury narodowej.

Opracował: Remigiusz Rudolf

Herb Wieniawa

Źródło: Wikimedia Commons

 

Szykaj

Free Joomla! template by L.THEME